تبلیغات
زندگینامه ی حضرت محمد (ص) - بعد از بعثت

زندگینامه ی حضرت محمد (ص)

پنجشنبه 2 مهر 1388

بعد از بعثت

نویسنده: arash rastin   

بعد از بعثت

آنچه شنیده ایم كه چون پیغمبر در روز مبعث از كوه حراء به خانه آمد، وحشت زده و پریشان بود و گفت مرا بپوشانید و خدیجه او را پوشانید و پیغمبر به خواب رفت تا جبرئیل آمد و دومین سوره را آورد، یعنى سوره «یا ایها المدثر» اینها همگى برخلاف واقع و دون شان پیغبر ختمى مرتبت است.

امین الدین طبرسى مفسر بزرگ شیعه در تفسیر «مجمع البیان » مى گوید: «یا ایها المدثر» یعنى اى كسى كه در بستر خفته اى برخیز و قوم خود را از عذاب خداوند بیم ده، و در این راه سخت كوشا باش. سپس روایت «دثرونى، دثرونى، زملونى، زملونى » را نقل مى كند و بر آن ایراد گرفته و مى گوید:این درست نیست. زیرا خداوند با علائم روشن به پیغمبر وحى مى فرستد تا یعین پیدا كند آنچه به وى رسیده از جانب خداوند است. پس از وحى هم نیازى به چیزى ندارد كه او را تقویت كند و دچار بیم و هراس نمى شود، و مضطرب نمى گردد. (مجمع البیان - ج 9 ص 384)

همین موضوع را علامه مجلسى در«بحارالانوار» نیز درذیل حدیث «دثرونى » آورده است و مانند امین الدین طبرسى آن را تخطئه مى كند.(بحار الانوار - ج 18 ص 167)

آنچه از جمع بین احادیث صحیح و معتبر آغاز وحى، استفاده مى شود این است كه پس از نزول آیات اوائل سوره اقرا بر فراز كوه حراء و اعلام مراسم پیغمبرى حضرت ختمى مرعبت (صلى الله علیه و آله) همان روز یا روز دیگر كه وى درخانه خوابیده بود، یامى خواست بخوابد، پیك وحى براى دومین بار آمد و سوره «مدثر» را آورد و گفت: اى كسى كه خفته اى یا در لباس خواب هستى! برخیز و قوم را بیم ده!

مفاد سوره مدثر نیز این است كه از این پس باید پیغمبر در تمام لحظات به فكر اندرز خلق و بیم دادن قوم از نافرمانى خداوند باشد و لحظه اى از آن غافل نماند. به طور خلاصه آنچه راجع به تردید و اضطراب و هراس پیغمبر درموقع دیدن پیك وحى یا پس از آن در كتب تفاسیر و تواریخ عامه آمده است و از آنها به منابع ما هم سرایت كرده است، براى پیغمبران سابق اتفاق نیفتاده و دون شان آنها بوده است تا چه رسد به پیغمبر اسلام كه عقل كل و خاتم پیغمبران بوده است.

جبرئیل روز دیگر هم آمد و پیغمبر ر اكه چیزى به خود پیچیده و خوابیده بود مخاطب ساخت و سوره «مزمل » را آورد. بنابراین «دثرونى » و «زملونى » ربطى به آغاز وحى ندارد، و فقط مى رساند كه نزول این دو سوره هنگامى انجام گرفته است كه پیغمبر خود را پوشانده و آرمیده بود یا در خواب بوده است.

به گفته دانشمند اقدم شیعه على بن ابراهیم قمى: «پس از آن كه مراسم پیغمبرى خاتم انبیا (صلى الله علیه و آله) به انجام رسید، براى دومین بار جبرئیل فرود آمد و آبى از آسمان آورد و طریقه وضو گرفتن و نماز گزاردن و ركوع و سجود را به پیغمبر آموخت »(تفسیر على بن ابراهیم - ص 353 تاریخ یعقوبى - ج 1 ص 13)

ابن هشام از محمد بن اسحاق مورخ اقدم نقل مى كند كه پنج نماز در آغاز دو ركعتى بر پیغمبر واجب شد، سپس خداوند آنرا در حضر چهار ركعت تمام قرار داد، و در سفر به همان صورتى كه اول اجب شده بود باقى گذاشت.(سیره ابن هشام - ج 1 ص 160)

به طورى كه پیشتر گفتیم قبلا با تلقین روح القدس راز و نیازى با خدا داشته و عبادت مى كرده است، ولى از نحوه عبادت او اطلاع درستى نداریم. این وضو و نماز و ركوع و سجود نخستین عبادت در دین جدید و آخرین دین الهى است كه از همان هنگام آغاز شده بود.

همین كه پیغمبر در خانه، نبوت خود را اعلام داشت، همسرش خدیجه و على (علیه السلام) پسر عمویش كه در سن نه سالگى درخانه آنها به سر مى برد، دعوت پیغمبر را اجابت نمودند و دین جدید را پذیرفتند، و اعتراف به نبوت آن حضرت كردند. و قتى پیغمبر طریقه وضو گرفتن و نماز گزاردن را از جبرئیل آموخت، به خانه آمد و موضوع را به خدیجه و على (علیه السلام) هم تعلیم داد، و چون به نمازایستاد على (عیه السلام) نیز در همان سن و سال پشت سر پیغمبر ایستاد و به آن حضرت اقتدا كرد، و خدیجه هم در شت سر على (علیه السلام) به نماز ایستاد.

به دنبال آنها جعفر بن ابیطالب برادر على (علیه السلام) كه ده سال از وى بزرگتر بود، و زید بن حارثه غلام خدیجه نیز در صف جلو به على (علیه السلام) پیوست و تا سه سال نمازگزاران همین چهار تن بودند كه پشت سر پیغمبر نماز مى گذاردند.(تفسر على بن ابراهیم - ص 353 بحار الانوار - ج 18 ص 184)

به حدیث بسیار جالبیكه هم اكنون نقل مى كنیم و نمایان گر نبوغ على (علیه السلام) دومین مرد نمونه عالم است توجه كنید، و تاثیر وجود او را در آغازوحى وایام كودكى درنظر مجسم سازید: عیس بن مستفاد مى گوید پدرم از امام موسى بن جعفر (علیه السلام) راجع به آغاز ظهور اسلا و چگونگى اسلام آوردن على (علیه السلام) و خدیجه سؤال كرد، حضرت فرمود: پیداست كه مى خواهى از دانش اسلامى و احكام دینى كه چگونه پدید آمد آگاه شوى؟ من هم از پدرم حضرت صادق - راجع به همین موضوع سؤال كردم، پدرم فرمود: وقتى پیغمبر (صلى الله علیه وآله) خدیجه و على (علیه السلام) را به اسلا دعوت كرد فرمود:یاعلى! بارى خدا اسلام بیاورید و خود راتسلیم ذات مقدس او كنید! و فرمود: جبرئیل هم اكنون نزد من است و شما را دعوت مى كند كه اسلام را بپذیرید شما نیز اسلام بیاورید تا سلامتى یابید و از خدا فرمان برید تا رستگار شوید.

باز فرمود:جبرئیل نزد من است و به شما مى گوید: اسلام شرطها و عهدها و پیمانها دارد. خدا قبل از هر چیز براى خود و پیغمبرش با شما شرط مى كند و تعهد مى گیرد كه بگویید: گواهى مى دهیم خدائى جز خداوند یكتا كه شریكى در قلمرو حكومتش ندارد، نیست. نه فرزندى دارد و نه شریكى براى خود گرفته است. خداوند یگانه و بى نقص و عیب است. و گواهى دهید كه بنده او محمد پیغمبر خدا است كه خدا او را براى عموم بشر تا روز قیامت اعزام داشته است.گواهى دهید كه خداوند زنده مى كند و میمیراند،و بالا مى برد و پایین مى آورد، و بى نیاز مى كند و نیازمند مى گرداند و هرچه بخواهد مى كند،و مردگان را از گورها برمى انگیزد، خدیجه و على گفتند: گواهى مى دهیم.

پیغمبر فرمود:و دیگر - اعمالى كه باید انجام دهید. و آن -: وضو گرفتن یعنى شستشوى صورت و دست ها و بازوان و مسح سر و پاها تا مرفق و غسل جنابت در گرما و سرما و نمازگزاردن و گرفتن زكات و صرف آن در مورد خود و حج خانه خدا و روزه ماه رمضان و جهاد در راه خدا و نیكى نسبت به پدر و مادر و تحكیم پیوند خویشى وعدالت در میان رعیت و تقسیم عادلانه مال وثروت و خود نگاه دارى در موارد شبهه ناك و ارجاع حكم آن به پیشواى برحق است، زیرا براى خود او شبهه ناك نیست،و مى داند كه چه باید كرد. و پیروى از جانشین بعد از من و شناخت او در زمان من و بعد از مرگ من و شناختن پیشوایان بعد از او یكى بعد از دیگرى و دوست داشتن خدا و دشمنى با دشمنان خدا و بیزارى از شیطان پلید و حزب شیطان و دار و دسته او امثال بنى امیه و زنده نگه داشتن دین و سنت من و دین جانشین من و روش او تا روز قیامت و مردن بر این عقیده و اجتناب از شراب خوارى و نزاع و كشمكش با مردم است.

اى خدیجه! شروطى را كه خداوند براى پذیرش اسلام مقرر داشته است شنیدى؟ گفت آرى، و ایمان آوردم و همه را گواهى مى دهم و خشنودم و تسلیم هستم. على(علیه السلام) گفت: و من نیز بر این عقیده ام!

پیغمبر فرمود یا على! بر اساس این شرطها با من بیعت مى كنى؟ گفت:آرى. پیغمبردستهاى خود را گشود و دست على را گرفت و فرمود: یا على! با این شرطها كه كردم بیعت كن و آنچه براى خود نمى خواهى براى من نیز مخواه! على گریست و گفت:پدر و مادرم به قربانت! من هیچ نیرو و قدرتى را بالاتر از خدا نمى دانم! پیغمبر فرمود: یا على! به خداى كعبه به واقع نائل گشتى و به كمال رشد و توفیق الهى رسیدى!اى خدیجه! خدا تو را بخ حق و حقیقت رهنمون گردد. دست خود را بگذار روى دست على و با على بیعت كن(آنچه در حدیث آمده همین است. خواننده محترم مى داند كه در آن موقع على علیه السلام پسر بچه نه ساله یا ده ساله بوده است. اگر بگویید با این وصف او طفل ممیز بوده، مى گوییم در آغاز ظهور اسلام هنوز احكام بعدى اسلام مانند حرمت شراب، وجوب حجاب، و پرداخت زكات و غیره نیامده بود و این هم یكى از آنها است.) بدین گونه خدیجه نیز مانند على بن ابیطالب بیعت كرد، بد این اساس كه جهاد را از زن نخواسته اند.(جهاد یعنى عبور سربازان اسلام از مرزهاى اسلامى براى فتح ممالك كفر جهاد به این معنا اختصاص به مردان مسلمان دارد ولى دفاع یعنى در داخله كشورهاى اسلامى بر مرد و زن واجب است كه از حق خود و ملت مسلمان دفاع كنند و با ظلم و مظاهر آن پیكار نمایند.)

سپس فرمود: اى خدیجه! این على سرپرست تو و سرپرست سایر مؤمنان و پیشواى آنها پس از من است. خدیجه گفت: یا رسول الله! تصدیق دارم و بر اساس آنچه گفتى با على هم بیعت كردم و در پیشگاه خداوند و حضور تو گواهى مى دهم.(«بحار الانوار» علامه مجلسى - چاپ جدید، ج 18 ص 232 به نقل از «طرائف » سید بن طاووس و او نیز از كتاب «الوصیه » تالیف على بن مستفاد نقل كرده است.)

این قسمت از تاریخ اسلام كه نكات تازه و جالبى را بازگو مى كند. آن هم در آغاز اسلام و درست پس از اعلام پیغمبرى خاتم انبیا (صلى الله علیه و آله) با كمال تاسف حتى در تاریخ هایى كه مورخان شیعه نوشته اند نیامده است! شاید به این جهت كه در «سیره ابن هشام » یا «طبقات ابن سعد» و سایر مدارك تارخى عامه نیامده است! یا این كه در این دیث سخن از زمامدارى على (علیه السلام) و شروط و تعهداتى است كه همه مسلمانان آمادگى براى پذیرش آنها را ندارند!! و لى باید دانست كه آنچه در این حدیث آمده است با اعتقاد ما شیعیان هماهنگ است و ما نیازى نداریم كه همه مطالب تاریخى را از ابن هشام و ابن سعد و امثال اینان بگیریم به خصوص كه بحث از خلافت بلافصل پیغمبر و زمامدارى امیرالمؤمنان (علیه السلام) هم در میان باشد.

آیا على (علیه السلام) بدون مقدمه و سابقه از جانب خداوند به مقام جانشینى پیغمبر منصوب شد؟ و آیا بجه نه ساله بدون داشتن زمینه و نبوغ بى نظیر دعوت خاتم انبیا را مى پذیرد و به عنوان نخستین انسان از جنس مردان پشت سر پیغمبر به نماز مى ایستد؟ و قتى این حدیث را با مضامین احادیث دیگر كه راجع به لیاقت على (علیه السلام) و شایستگى آن حضرت براى خلافت اسلامى در دست است مقایسه مى كنیم مى بینیم مطابق واقع است و باید هم موضوع به آن مهمیدر آغاز كار مطرح شود، و حتى نخستین زن مسلامان نیزبا على جانشین پیغمبر بیعت كند و گواهى به ولایت او بدهد.

این معنا همیشه و در تمام عرف و عادات بشرى ودوران زندگى انسانها معمول بوده و هست. اگر بناست على (علیه السلام) جانشین پیغمبر باشد و از جانب خدا تعیین شده است، این كار باید از روز نخست و هنگام نبوت خاتم انبیا (صلى الله علیه وآله) اعلام گردد. هم از جانب خدا به خود پیغمبر گفته شود و هم پیغمبر به دیگران اعلام كند، و هم نخستین فرد مسلمان پذیرش شروط و عهد و پیمان هاى اسلامى بداند پس از پیغمبر سرنوشت اهل ایمان به دست كیست و خدائى كه پیغمبر فرستاده است چه كسى را به عنوان جانشین او برگزیده است؟ این را باید بداند و به منظور تكمیل قبول شرایط ایمان با جانشین پیغمبر هم بیعت كندتا نقصى در ایمانش نباشد، و این كارى بود كه خدیجه همسر پیغمبر نخستین كسى كه به اسلام گروید معمول داشت.

  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

    امروز: نفر
    دیروز: نفر
    این ماه: نفر
    ماه گذشته: نفر
    آخرین بازدید:
    كل بازدیدها: نفر
    افراد آنلاین:

    نفر

    اطلاعات پست ها

    آخرین به روز رسانی:
    تعداد پست ها : عدد
    ایجاد صفحه: 24 ثانیه